«لغو»، به کار و سخن بيهوده مى‌گويند.
دورى و پرهيز از لغو، مخصوص مسلمانان نيست، قرآن درباره‌ى خوبان اهل کتاب نيز مى‌فرمايد: وَ إِذا سَمِعُوا اللَّغْوَ أَعْرَضُوا عَنْهُ ... «1» اهل کتاب با ايمان، از لغو گريزانند.
«زکات» در لغت، به معناى رشد و نموّ و پاکيزگى است و در اصطلاح، يک نوع ماليات شرعى و از ارکان و واجبات دين است.
در جامعه اسلامى، پاسدارى از نماز وناموس، بسيار مهم است. در همين چند آيه، نسبت به ناموس با تعبير «حافِظُونَ» و درباره نماز با جمله «عَلى صَلَواتِهِمْ يُحافِظُونَ» ياد شده است.
دورى از لغو در دنيا، بهره‌اش، محفوظ ماندن از لغو در قيامت است. «عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُونَ»، «لا تَسْمَعُ فِيها لاغِيَةً» «2»
اعراض از لغو، نبايد با بدگويى و تندخويى همراه باشد، زيرا در آيه‌ى ديگر مى‌فرمايد: «وَ إِذا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا کِراماً» «3»
در روايات براى لغو، نمونه‌هايى آمده است از جمله: سخنى که در آن ياد خدا نباشد و يا غنا و لهويّات باشد. «4»
در روايات مى‌خوانيم: جز با زن عفيفه ازدواج نکنيد و با کسى که در مال خود او را امين نمى‌دانيد، هم‌بستر نشويد. «5»
اهميّت زکات
* زکات، يکى از پنج چيزى است که بناى اسلام بر آن استوار است.
* در قرآن 32 بار کلمه «زکات» و 32 بار واژه «برک» آمده، گويا زکات مساوى با برکت است.
* پيامبر اکرم صلى الله عليه و آله افرادى را که زکات نمى‌دادند، از مسجد بيرون کرد.
* حضرت مهدى عليه السلام در انقلاب بزرگ خود، با تارکين زکات مى‌جنگد.
«1». قصص، 52- 55.
«2». غاشيه، 11.
«3». فرقان، 72.
«4». تفسير نورالثقلين.
«5». تفسير نورالثقلين؛ کافى، ج 5، ص 453.
جلد 6 - صفحه 84
* کسى که زکات ندهد، هنگام مرگش به او گفته مى‌شود: يهودى بمير يا مسيحى.
* تارک زکات در لحظه‌ى مرگ از خداوند مى‌خواهد که او را به دنيا باز گرداند تا کار نيک انجام دهد، امّا مهلت او پايان يافته است.
* امام صادق عليه السلام فرمود: اگر مردم زکات بدهند، هيچ فقيرى در زمين باقى نمى‌ماند.