تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ مِنْ سُلالَةٍ مِنْ طِينٍ «12»
چون در آيه سابقه حق تعالى امر فرمود بندگان را به عبادت، و اشتغال به عبادت خالق صحيح نيست مگر بعد از معرفت، لا جرم در عقب آن بيان فرمايد آنچه دلالت نمايد بر وجود صانع عالم و توحيد و صفات کمال او؛ پس ذکر فرمايد از دلايل انواعى را:
نوع اول استدلال به تقلب انسان در ادوار خلقت و اکوان فطرت و آن نه مرتبه است:
مرتبه اول آنکه مى‌فرمايد: وَ لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ: و هر آينه بتحقيق ايجاد فرموديم انسان را، مِنْ سُلالَةٍ مِنْ طِينٍ: از خلاصه‌اى از گل. مراد به انسان
«1». تفسير على بن ابراهيم قمى، ج 2، ص 89، چاپ کتابفروشى علّامه قم.
جلد 9 - صفحه 115
جنس و آن شامل است تمام افراد انسان را و هر انسانى از آدم أبو البشر، و آن حضرت از گل آفريده شده است.