تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
ثُمَّ إِنَّکُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ تُبْعَثُونَ «16»
مرتبه نهم: ثُمَّ إِنَّکُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ تُبْعَثُونَ: پس بتحقيق شما روز قيامت برانگيخته گانيد، يعنى زنده شوندگانيد و محشور شويد به موقف حساب و جزاء.
تبصره: مردن که اعدام حيات دنيوى است، و بعث که اعاده ارواح است به اجساد، هر آينه دو دليل متقنى است بر اقتدار عظيم خداوند حکيم بعد از ايجاد و اختراع؛ و نيز خداوند سبحان اخبار فرموده که اين بينه عجيبه مبينه بر نيکوترين اتقان و استحکام، شکسته و ويران شود به مردن به سبب حکمت و مصلحت و
«1». سوره حجر- آيه 99.
جلد 9 - صفحه 118
غرض صحيح که اعاده و حشر در قيامت و بقاء ابدى باشد. و اين قسمت منع ننمايد حيات عالم قبر و برزخ را، زيرا اثبات زنده شدن در قيامت نفى نمى‌کند زنده بودن در عالم برزخ را، و آيات ديگر نيز اثبات آن نموده، از جمله آيه شريفه:
«کَيْفَ تَکْفُرُونَ بِاللَّهِ وَ کُنْتُمْ أَمْواتاً فَأَحْياکُمْ ثُمَّ يُمِيتُکُمْ ثُمَّ يُحْيِيکُمْ ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ». «1» خاتمه: آيه شريفه دلالت دارد بر فساد قول نظّام در اينکه انسان همان روح مى‌باشد، و قول معمر که انسان چيزى است که منقسم نشود و جسم نيست.