تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا نُوحاً إِلى‌ قَوْمِهِ فَقالَ يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ ما لَکُمْ مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ أَ فَلا تَتَّقُونَ «23» چون حق تعالى بيان فرمود دلائل توحيد را، رديف نمود به ذکر قصص بعض انبياء و قوم ايشان براى تنبه و عبرت امت پيغمبر خاتم صلّى اللّه عليه و آله: قصه اول: حضرت نوح عليه السّلام‌ وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا نُوحاً إِلى‌ قَوْمِهِ‌: و هر آينه بتحقيق فرستاديم نوح عليه السّلام را به قوم او. فَقالَ يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ‌: پس گفت: اى قوم بندگى کنيد و بپرستيد خدا را و در عبادت با ذات يگانه او شريک و همتا قرار ندهيد زيرا، ما لَکُمْ مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ‌: نيست شما را خدائى غير از ذات يگانه او در وجود يا در عالم. تنبيه: حضرت نوح عليه السّلام در تبليغ مردمان ابتدا کرد به توحيد، زيرا اهم و عمده تمام امور، توحيد و يکه پرستى است در مقام پرستش، لذا اولين دعوت پيغمبران نهى از شرک بوده به برهان حسى که غير از ذات يگانه الهى ديگرى نيست در عالم وجود که اظهار قدرت نموده باشد در ايجاد و احياء خلق و اعطاء نعم به آنان و رفع حوائج ايشان. پس وقتى چنين امور عظيمه صادر نگردد از هيچکس مگر ذات يگانه خداوند، هر آينه البته سزاوار باشد پرستش و ستايش را فقط. بعد از مقام موعظه و نصيحت و تهديد و زجر فرمايد: أَ فَلا تَتَّقُونَ‌: پس چرا نمى‌ترسيد و نينديشيد از خدا که با ذات او شرک مى‌ورزيد در عبادت و نگاه نداريد نفس خود را از عقاب و عذاب حضرت احديت؟ جلد 9 - صفحه 125 در مقابل فرمايشات نوح عليه السّلام، عوض تأمل و تنبه و هشيارى از مستى غفلت، در مقام مخالفت برآمدند: