تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) فَإِذَا اسْتَوَيْتَ أَنْتَ وَ مَنْ مَعَکَ عَلَى الْفُلْکِ فَقُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي نَجَّانا مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ «28» فَإِذَا اسْتَوَيْتَ أَنْتَ وَ مَنْ مَعَکَ‌: پس زمانى که استقرار يافتى تو و کسانى که با تو هستند از ايمان آرندگان، عَلَى الْفُلْکِ‌: بر کشتى، يعنى چون مستقر و متمکن نشستيد تو اى نوح و همرهان تو از مؤمنين در کشتى، فَقُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ‌: پس بگو حقيقت سپاسدارى مختص ذات يگانه خدا است که مستجمع تمام صفات کماليه و منزه است از کليه نقايص و سزاوار پرستش و ستايش است. الَّذِي نَجَّانا مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ‌: آن ذاتى که نجات داد ما را از گروهى که ستم کنندگان بودند بر نفس خود به سبب شرک و کفر و سرکشى. اين کلام مبالغه عظيمه است در تقبيح آنان، زيرا بعد از نهى از درخواست شفاعت و دعا در حق آنها امر فرمود به حمد و شکر بر اهلاک آنان و نجات و خلاصى از ايشان. وصف کفر به ظلم به جهت آنست که بزرگترين ستمها نسبت به نفس انسانى هر آينه کفر و شرک است که شخص، سپاسدارى و حق شناسى منعم حقيقى و ذات يگانه خداوندى را ننموده، کافر و مشرک و حق ناشناس گردد و ستايش و پرستش غير را نمايد.