تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) فَأَرْسَلْنا فِيهِمْ رَسُولاً مِنْهُمْ أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ ما لَکُمْ مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ أَ فَلا تَتَّقُونَ (32) فَأَرْسَلْنا فِيهِمْ رَسُولًا مِنْهُمْ‌: پس فرستاديم در ميان ايشان پيغمبرى از نوع ايشان که حضرت هود يا صالح عليهما السّلام باشد. حاصل آنکه فرستاديم پيغمبر را و فرموديم مر آن قوم را به لسان رسولشان، أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ‌: اينکه بپرستيد خداى را، ما لَکُمْ مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ‌: نيست مر شما را هيچ خدائى که استحقاق پرستش داشته باشد مگر ذات يگانه بى‌همتاى او. أَ فَلا تَتَّقُونَ‌: پس چرا نمى‌ترسيد و پرهيز نمى‌کنيد از عذاب خدا که غير او را مى‌پرستيد، يعنى از عقوبت او بپرهيزيد و به پرستش و ستايش غير او مشغول نشويد. تنبيه: چون غرض از فرستادن پيغمبران، بر اساس و مبناى توحيد بوده، لذا اولين دعوت ايشان مردمان را به يکه پرستى بوده که در عالم وجود غير ذات يگانه خدا ديگرى را مؤثر و مدير و مدبر ندانند و با کمال سعى در پرستش ذات او اقدام نمايند و به هيچ وجه از جاده اطاعت و انقياد اوامر و نواهى او سرپيچى نورزند؛ لکن آدمى به سبب غفلت و متابعت شهوت، حق ناشناسى نموده، پرستش منعم حقيقى را که موجب سعادت ابدى است از دست داده خود را به هلاکت جاودانى گرفتار سازد.