اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
إِن هِي‌َ إِلاّ حَياتُنَا الدُّنيا نَمُوت‌ُ وَ نَحيا وَ ما نَحن‌ُ بِمَبعُوثِين‌َ (37)
نيست اينکه دستگاه مگر زندگاني دنيا مي‌ميريم و زنده ميشويم و ما نيستيم که فرداي قيامت باشد و ما مبعوث شويم دنيا به قدر پر کاهي ارزش ندارد (دار محنة و بلية) هر نوشي هزار نيش دارد، و اگر فرض شود کسي مالک تمام دنيا باشد يک ساعت خيالش راحت نيست (فريدون به ملک جهان نيم سير) فکر و هم و غم که از او زايل نمي‌شود و دشمن بر او چيره نگردد و بلا و مرض به او متوجه نشود و آفت نرسد و از يک ساعت بعدش خبر ندارد انسان عاقل فکر مي‌کند که اينکه دستگاه وسيع از عالم بالا خورشيد و ماه و کواکب و اينکه سير منظم که دقيقه‌اي تخلف ندارد و اينکه عالم سفل از کره زمين و حيوانات و اشجار و معادن و فواکه و مأکولات ديگر و اينکه هواي لطيف و اينکه آب‌هاي گوارا تمام به خودي خود موجود شده و طبيعت ايجاد کرده و خود طبيعت کجا بوده واقعا فکر نميکنند اگر شما يک مکينه يا طياره يا ماشين يا دستگاه تلفن و ساير صنايع امروزه را مشاهده کنيد کسي بشما بگويد اينکه آهن‌ها و اسباب و ابزار به خودي خود بالطبيعة جمع شده و باين صورت در آمده بدون آن که صانعي داشته باشد و سازنده‌اي آيا او را به سفاهت و جنون رمي نمي‌کنيد و اينکه عالم وسيع را به طبيعت نسبت مي‌دهيد.