تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قالَ رَبِّ انْصُرْنِي بِما کَذَّبُونِ (39)
پس از اتمام حجت و نااميدى از ايمان قوم و ازدياد کفر و طغيان:
قالَ رَبِّ انْصُرْنِي: گفت هود يا صالح اى پروردگار من، يارى ده مرا به غالبيت و آنها را به عقاب و عذاب مغلوب گردان. بِما کَذَّبُونِ: به سبب آنچه تکذيب کردند مرا. يا بدل آنچه به دروغ پنداشتند سخنان مرا. چون کفر و تکذيب و عناد و انکار قوم به مرتبه‌اى رسيد که ديگر کلمات و مواعظ الهيه در دلهاى آنها ابدا اثرى نداشته و مستحق شدند عذاب و عقاب سبحانى را، پيغمبر نصرت خود را از خدا طلب نمود.
جلد 9 - صفحه 137