تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنْ هُوَ إِلاَّ رَجُلٌ افْتَرى عَلَى اللَّهِ کَذِباً وَ ما نَحْنُ لَهُ بِمُؤْمِنِينَ (38)
بعد از آن زبان به تکذيب پيغمبر گشوده گفتند:
إِنْ هُوَ إِلَّا رَجُلٌ افْتَرى عَلَى اللَّهِ کَذِباً: نيست هود يا صالح مگر مردى که افترا نمودى بر خدا دروغ را در اين قول که خدا مرا به شما فرستاده و بعد از مردن زنده خواهيد شد. وَ ما نَحْنُ لَهُ بِمُؤْمِنِينَ: و نيستيم ما مر اين مرد را گرويدگان به آنچه خبر مى‌دهد و ادعا مى‌کند. حاصل آنکه در مقام تکذيب و انکار پيغمبر گفتند: ما نه به اين پيغمبر و نه به گفته‌هاى او ايمان نمى‌آوريم و تصديق نخواهيم نمود.