تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
ثُمَّ أَرْسَلْنا مُوسى وَ أَخاهُ هارُونَ بِآياتِنا وَ سُلْطانٍ مُبِينٍ (45)
(قصه چهارم): حضرت موسى عليه السّلام ثُمَّ أَرْسَلْنا مُوسى وَ أَخاهُ هارُونَ: پس فرستاديم موسى و برادر او هارون را، بِآياتِنا: به معجزات ما و نشانه‌هاى داله بر قدرت ما، وَ سُلْطانٍ مُبِينٍ: و حجتى
جلد 9 - صفحه 141
آشکارا.
1- نزد ابن عباس مراد به آيات، آيات نه گانه است: عصا، دست نورانى، شيشه، قورباغه، خون، ملخ، شکافتن دريا، قحطى و نقص ثمرات. بنابراين مراد به «سلطان مبين» اشرف معجزات باشد، يعنى عصا، زيرا معجزات بسيار از آن، ظاهر شد مانند انقلاب به مار عظيم و بلعيدن سحر سحره، شکافتن دريا، انفجار چشمه‌ها از سنگ به زدن آن، شمع، درخت ميوه دار، دلو و ريسمان شدن «1» پس به سبب اين آثار منفرد شد در ذکر.
2- مراد به آيات، نفس معجزات، و مراد سلطان مبين کيفيت دلالت آنها بر صدق، زيرا اگرچه مشارکت دارند سائر آيات انبياء را، لکن مفارقند در قوت دلالت آنها بر قوت موسى عليه السّلام.
3- مراد به سلطان مبين استيلاى موسى عليه السّلام باشد بر ايشان به حجت و برهان در اثبات صانع عالم و نبوت خود. آيه شريفه دلالت دارد بر آنکه معجزات موسى عليه السّلام معجزه هارون نيز بوده.