تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ جَعَلْنَا ابْنَ مَرْيَمَ وَ أُمَّهُ آيَةً وَ آوَيْناهُما إِلى رَبْوَةٍ ذاتِ قَرارٍ وَ مَعِينٍ (50)
قصه پنجم: حضرت عيسى عليه السّلام و مريم وَ جَعَلْنَا ابْنَ مَرْيَمَ وَ أُمَّهُ آيَةً: و قرار داديم پسر مريم يعنى عيسى و مادرش را حجتى بر قدرت ما، يا هر يک را آيتى ساختيم براى استدلال:
اما عيسى را خداوند آيتى قرار داده به اينکه خلق فرمود او را بدون پدر، و به نطق آورد در گهواره به حالت کوچکى، و جارى ساخت بر دست او شفاى کور مادرزاد و پيس را و زنده ساختن مردگان را.
اما مريم را آيتى قرار داد به اينکه عيسى عليه السّلام را حامله شد بدون مذکر و مس بشرى.
و چون آيه شريفه بيان فرمايد که وجود عيسى و مادرش را آيت قدرت خود قرار داديم، بنابراين مراد آنست که عيسى را بدون پدر متولد و مريم را بدون شوهر حامله نموديم، نه مراد آيات مذکوره فوق باشد، زيرا اينها معجزاتى بود که خداوند بر دست حضرت عيسى عليه السّلام ظاهر گردانيد براى اثبات نبوت او.
وَ آوَيْناهُما إِلى رَبْوَةٍ: و جاى داديم عيسى و مادرش را وقتى که از يهود فرار کردند به سوى مکان مرتفع مستوى واسع. مراد زمين بيت المقدس يا دمشق يا فلسطين باشد بنا به اختلاف اقوال مفسرين. ذاتِ قَرارٍ: زمينى که صلاحيت داشت براى استقرار و زرع، وَ مَعِينٍ: و داراى آب ظاهر جارى بر روى زمين.
تفسير صافى از کافى روايت نموده از حضرت صادق عليه السّلام فرمود: «رَبْوَةٍ»
جلد 9 - صفحه 144
نجف و کوفه و «مَعِينٍ» فرات مى‌باشد. «1» در مجمع البيان- از حضرت باقر و صادق عليهما السّلام: مراد «رَبْوَةٍ» سواد کوفه «قَرارٍ» مسجد کوفه و «مَعِينٍ» فرات مى‌باشد. «2» خلاصه آنکه عيسى و مريم را در زمين حاصلخيز با آب مأوى و منزل داديم. (بقيه گزارشات مريم و عيسى عليه السّلام را در سوره‌هاى ديگر بيان فرموده).