تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) نُسارِعُ لَهُمْ فِي الْخَيْراتِ بَلْ لا يَشْعُرُونَ (56) جلد 9 - صفحه 148 نُسارِعُ لَهُمْ فِي الْخَيْراتِ‌: مى‌شتابيم براى ايشان به آن چيز در نيکوئيها، يعنى گمان مى‌کنند که امداد ما ايشان را به مال و اولاد، مسارعت است از ما براى ايشان در نيکوئى، و اعمال آنها استحقاق دارد که ما پاداش آن با ايشان نيکوئى کنيم. بَلْ لا يَشْعُرُونَ‌: نه چنين است که مى‌پندارند، بلکه ادراک نمى‌کنند که اين امداد استدراج باشد نه مسارعت در خيرات. تنبيه: يکى از موجبات هلاکت بنده، نعمت استدراج است، يعنى زيادى نعمت با نافرمانى الهى که بواسطه بسيارى مال و اولاد و جاه و جلال، غرور پيدا کند و تصور نمايد اين زيادى نعمت به جهت استحقاق اعمال او و رضاى سبحانى است از آنکه با مخالفت و معصيت منعم، اعطاء نعم پى‌درپى استدراج خواهد بود، چنانکه در آيه ديگر فرمايد: «سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ»*. «1» و حضرت امير المؤمنين عليه السّلام فرمايد: يابن آدم اذا رأيت ربّک سبحانه يتابع عليک نعمه و انت تعصيه فاحذره. اى پسر آدم، هرگاه ديدى پروردگار تو سبحانه پى در پى رساند بر تو نعمتهاى خود را در حالى که تو نافرمانى کنى او را، پس حذر کن از او و بترس. «2»