تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) إِنَّ الَّذِينَ هُمْ مِنْ خَشْيَةِ رَبِّهِمْ مُشْفِقُونَ (57) بعد از بيان حال کفار و فجار، حال اخيار و ابرار را بيان فرمايد: صفت اول: إِنَّ الَّذِينَ هُمْ مِنْ خَشْيَةِ رَبِّهِمْ مُشْفِقُونَ‌: بدرستى که آنانکه ايشان از ترس عذاب پروردگارشان ترسناکند، پس بجاى مى‌آورند آنچه امر فرموده است ايشان را از طاعات و ترک کنند آنچه را نهى فرموده است از «1». سوره اعراف آيه 182. «2». نهج البلاغه فيض الاسلام، ج 6، حکمت 24 ص 1097. جلد 9 - صفحه 149 محرمات و معاصى و کوشش نمايند در طلب مرضات الهى. و تحقيق کلام آنکه: کسى که برسد در خشيت و ترس از خداى تعالى بحد اشفاق که آن مقام کمال خشيت باشد و نهايت خوف از سخط سبحانى عاجلا و از عقاب الهى آجلا، پس هر آينه البته در غايت احتراز و دورى باشد از معاصى و آنچه مخالف رضاى حق است، و اين مرتبه شامخه و درجه عاليه‌اى باشد که هر کسى را حاصل نشود مگر به رياضيات و مجاهدات.