پیام‌های تفسیر نور

1- نتيجه‌ى کفر و پيامبرکشى، ذلّت و مسکنت است. «ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ» 2- يهود هميشه ذليل است. گرچه گاهى سرنخ تبليغات و اقتصاد و سياست را به دست مى‌گيرد، امّا از نظر کرامت و عزّت و محبوبيّت و امنيّت، بدترين جايگاه را دارد. (مثل افراد دزد وچاقوکشى که ايجاد دلهره کرده ودرآمدهاى کلانى به دست مى‌آورند، ولى هرگز از جايگاه والايى برخوردار نيستند.) «ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ» 3- روحيّه‌ى مؤمنان را با بيان وضع نکبت‌بار مخالفان تقويت کنيد. «ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ» 4- رمز عزّت دو چيز است: ايمان به قدرت الهى، ارتباطات حسنه‌اى با امّت‌ها و ملّت‌ها. «بِحَبْلٍ مِنَ اللَّهِ وَ حَبْلٍ مِنَ النَّاسِ» 5- راه نجات يهود، يا ايمان آوردن به اسلام است؛ «بِحَبْلٍ مِنَ اللَّهِ» يا عقد قرارداد با مسلمانان. «حَبْلٍ مِنَ النَّاسِ» «1». کافى، ج 2، ص 371. جلد 1 - صفحه 585 6- عقيده، در عمل اثر دارد. «ذلِکَ بِأَنَّهُمْ کانُوا يَکْفُرُونَ» 7- براى قوم يهود انبياى متعدّدى آمدند. «يَقْتُلُونَ الْأَنْبِياءَ» 8- گناه و تجاوز، زمينه‌ساز گناهان بزرگ‌ترى همچون کفر و پيامبرکشى مى‌گردد. «ذلِکَ بِما عَصَوْا ...» 9- آنچه از تجاوز و کفر بدتر است، اصرار بر کفر و تجاوز است. «کانُوا يَعْتَدُونَ»