تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قَدْ کانَتْ آياتِي تُتْلى عَلَيْکُمْ فَکُنْتُمْ عَلى أَعْقابِکُمْ تَنْکِصُونَ (66)
«1». تفسير ابو الفتوح رازى، ج 8، ص 149، چاپ اسلاميّه.
جلد 9 - صفحه 155
قَدْ کانَتْ آياتِي تُتْلى عَلَيْکُمْ: بتحقيق پيش از اين آيات قرآن من خوانده مى‌شد بر شما. فَکُنْتُمْ عَلى أَعْقابِکُمْ تَنْکِصُونَ: پس بوديد شما بر پاشنه‌هاى خود باز مى‌گرديد، يعنى به قهقرى برمى‌گشتيد و کلام مرا نمى‌شنيديد. و اين زشت ترين تمام رفتنها باشد، خداوند تشبيه فرمود حال آنها را به اقبح حال رونده. سيبويه گفته: براى آنکه کسى که چنين رود جاى پاى خود را نبيند و نداند پاى به کجا مى‌گذارد و به نادانى و کورکورانه رود، و البته ايمن نباشد از مخاطره. «1»