تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قالُوا أَ إِذا مِتْنا وَ کُنَّا تُراباً وَ عِظاماً أَ إِنَّا لَمَبْعُوثُونَ (82)
قالُوا أَ إِذا مِتْنا: گفتند آيا زمانى که بميريم، وَ کُنَّا تُراباً: و باشيم خاک، وَ عِظاماً: و استخوانهاى خالى کهنه، أَ إِنَّا لَمَبْعُوثُونَ: آيا ما برانگيخته و زنده شدگانيم (استفهام بر سبيل انکار و تکرار براى تأکيد آن) يعنى چون خاک و استخوانهاى پوسيده شويم، چگونه حشر و بعث به ما راه يابد. و اين جهلى است ناشى از غفلت آنان، زيرا تفکر نمى‌کنند که نشأه اول خلقت عظيمتر باشد از نشأه ثانيه اعاده و حشر؛ و ايشان اقرار دارند به اينکه خداوند متعال خلق فرموده آنها را، پس چرا انکار مى‌کنيد حشر را، و حال آنکه قدرت الهيه نسبت به ايجاد و اعاده مساوى مى‌باشد.