تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
ادْفَعْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ السَّيِّئَةَ نَحْنُ أَعْلَمُ بِما يَصِفُونَ (96)
بعد از آن پيغمبر را امر به صبر مى‌فرمايد تا انقضاء مدت معلوم:
ادْفَعْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ السَّيِّئَةَ: دفع کن به خصلتى که آن نيکوتر است بدى را بهر حال، يعنى به عفو و مرحمت از سر گناهان مجرمان در گذر بر وجهى که وهنى در دين نبود. يا دور کن جهل سفيهان را از ايشان به حلم خود. يا بازدار مردم را از معاصى به امر نمودن به طاعات. يا دفع کن شر مشرک را به کلمه توحيد. يا محو ساز منکر را به امر به معروف. نَحْنُ أَعْلَمُ بِما يَصِفُونَ: ما
جلد 9 - صفحه 174
دانائيم به آنچه وصف مى‌کنند تو را از شاعر و ساحر و مجنون. يا به آنچه وصف مى‌نمايد ذات مرا از اتخاذ ولد و شريک، و مجازات نمائيم آنها را به آنچه مستحقند از عذاب و عقاب به عدل.
تبصره: آيه شريفه به يک کلمه جامعه سر آمد تمام دستورات و اتم و اکمل و اشرف مکارم اخلاق را براى انتظام جامعه بشريت بيان فرمايد که: «ادْفَعْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ السَّيِّئَةَ» دفع کن بدى را به نيکوترين وجهى که شايسته است. لفظ «سيئة» شامل است تمام بديها را، بنابراين دفع آن مختلف گردد به اختلاف مقامات و مقتضيات، چنانچه مدافعه شرک و بت پرستى به ادله توحيد و آيات الهيه و شواهد فطريه، و دفع سخنان سفهاء و جاهلان به پند و نصيحت، و دفع منکرات به اشاعه معروف، و دفع ناملايمات به حلم و بردبارى، و دفع ناهنجاريها و ستمها به عفو و چشم پوشى، همچنين ورود هر يک از اخلاق رذيله را به ظهور مکارم حميده ضد آن دفع نمودن، و البته جريان اين دستور تصفيه نمايد مفاسد عالم را و نفاق و نزاع و تفرقه را برطرف، و اتفاق و مودت و اتحاد را ايجاد، و سعادت را براى خود فراهم گرداند.