1- غرور و غفلت براى گروهى دائمى است. «حَتَّى إِذا»
2- منحرفان روزى بيدار خواهند شد و تقاضاى بازگشت به دنيا خواهند کرد، امّا آن تقاضا نشدنى است. «رَبِّ ارْجِعُونِ»
3- ضايع کردن عمر وفرصت، سبب حسرت در هنگام مرگ است. «رَبِّ ارْجِعُونِ»
4- تقاضاى بازگشت از سوى کفّار جدى است ولى قول آنان در مورد صالح شدن مشکوک است. «لَعَلِّي أَعْمَلُ» 5- عمل صالح، زاد و توشهى بعد از مرگ است. «ارْجِعُونِ لَعَلِّي أَعْمَلُ صالِحاً»
6- کسانى که مُکنت و امکاناتى دارند، بايد بيشتر عمل صالح انجام دهند. «أَعْمَلُ صالِحاً فِيما تَرَکْتُ»
اى که دستت مىرسد کارى بکن
پيش از آن کز تو نيايد هيچ کار
7- دنيا مزرعهى آخرت است. «أَعْمَلُ صالِحاً فِيما تَرَکْتُ»
8- اقرار کافران به اشتباه، تنها با زبان است و پشتوانهى قلبى ندارد. «إِنَّها کَلِمَةٌ هُوَ قائِلُها»
تفسير نور(10جلدى)، ج6، ص: 129