تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
تَلْفَحُ وُجُوهَهُمُ النَّارُ وَ هُمْ فِيها کالِحُونَ (104)
تَلْفَحُ وُجُوهَهُمُ النَّارُ: مى‌سوزاند رويهاى کافران را شعله آتش، وَ هُمْ فِيها کالِحُونَ: و ايشان در آن آتش ترشرويانند، يا از شدت احتراق زشت‌رويانند.
ابو الفتوح رازى فرمايد: چون آتش به او رسد، لب بالاى او بر جهد به حدى که به ميان سرش رسد، و لب زيرين او چندانکه به نافش رسد. «1»