تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) قالُوا رَبَّنا غَلَبَتْ عَلَيْنا شِقْوَتُنا وَ کُنَّا قَوْماً ضالِّينَ (106) پس در مقام جواب اقرار کنند به گمراهى خود: قالُوا رَبَّنا غَلَبَتْ عَلَيْنا شِقْوَتُنا: گويند اى پروردگار ما، غالب شد بر ما گناهان ما که سبب شقاوت ما گرديد. اصل شقاوت مضرتى است که در عاقبت لاحق شود، و سعادت نيز منفعتى است که عاقبت لاحق شود، و چون گناهان سبب شقاوت مى‌گردد از باب تسميه سبب به اسم مسبب توسعا و مجازا گناهان را شقاوت ناميدند. وَ کُنَّا قَوْماً ضالِّينَ‌: و بوديم ما گروهى گمراه شوندگان از حق و راه راست، و چه گمراهى و شقاوتى بزرگتر از ترک بندگى و پرستش خداى تعالى و اشتغال به پرستش غير او و واگذاشتن هدى و حق و طاعت و اختيار هوى و باطل و معصيت.