تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
رَبَّنا أَخْرِجْنا مِنْها فَإِنْ عُدْنا فَإِنَّا ظالِمُونَ (107)
بعد از اقرار به مخالفت و گمراهى خود، تقاضاى خلاصى از آتش را نمايند و گويند:
رَبَّنا أَخْرِجْنا مِنْها: اى پروردگار ما بيرون آر ما را از آتش جهنم تا تدارک حال و تلافى کار خود کنيم. فَإِنْ عُدْنا فَإِنَّا ظالِمُونَ: پس اگر باز گرديم به کفر و تکذيب و مخالفت، پس بتحقيق ما ستمکاران باشيم بر خود. اين آخرين کلام جهنميان باشد، بعد از آن براى ايشان شهيقى باشد مانند شهيق حمار.