تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) إِنِّي جَزَيْتُهُمُ الْيَوْمَ بِما صَبَرُوا أَنَّهُمْ هُمُ الْفائِزُونَ (111) بعد از آن، بيان نيکوئى عاقبت حال مؤمنان را فرمايد: إِنِّي جَزَيْتُهُمُ الْيَوْمَ‌: بدرستى که من جزا دهم مؤمنان را امروز به ثواب و نعيم ابدى. بِما صَبَرُوا: به سبب آنچه بردبارى نمودند بر ايذاء و اذيت و سخريه و استهزاء. أَنَّهُمْ هُمُ الْفائِزُونَ‌: بدرستى که مؤمنان صابر ايشانند رستگاران به مراد و نجات يافتگان در آخرت. راغب در مفردات خود گويد: فوز، ظفر به خير است با حصول سلامتى. «1» پس معنى آيه آنکه: مؤمنان صابر بر آزار مخالفان، رسندگان به خيرند با سلامتى از اهوال قيامت. تنبيه: آيه شريفه آگاهى است به اينکه يکى از صفات مؤمنان و بندگان خاص الهى در هر عصر و زمانى، صبر و بردبارى است در مقابل استهزاء و مضحکه و ايذاء و سخريه مخالفين و معاندين، که با کمال قوت قلب ثبات و استقامت داشته ناملايمات روزگار غدار را تحمل نموده صبر نمايند، که در نتيجه آن رستگارى ابدى و فيض سعادت سرمدى و نجات عذاب اخروى را فايز گردند؛ و در علوّ شأن و مقام اين اشخاص صابر همينقدر کافى است که ذات خداوندى در کلام سبحانى رستگارى را خاصه ايشان گردانيده که: «أَنَّهُمْ هُمُ الْفائِزُونَ». «1». مفردات راغب اصفهانى، ص 401. جلد 9 - صفحه 185 در کافى- از حضرت سجاد عليه السّلام: قال الصّبر من الايمان بمنزلة الرّأس من الجسد و لا ايمان لمن لا صبر له. فرمود: صبر نسبت به ايمان به منزله سر است نسبت به بدن، و ايمان کامل نيست براى کسى که صبر نباشد براى او. «1» محقق طوسى فرمايد: صبر عبارت است از حبس نفس از جزع نمودن نزد مکروه، و آن منع کند باطن را از اضطراب، و زبان را از شکايت، و اعضاء را از حرکات غير معتاده. «2»