تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ مَنْ يَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ لا بُرْهانَ لَهُ بِهِ فَإِنَّما حِسابُهُ عِنْدَ رَبِّهِ إِنَّهُ لا يُفْلِحُ الْکافِرُونَ (117)
وَ مَنْ يَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ: و هر که بخواند، يعنى بپرستد با خداى به حق خداى ديگر که، لا بُرْهانَ لَهُ بِهِ: حجتى نيست براى او در ادعا. فَإِنَّما حِسابُهُ عِنْدَ رَبِّهِ: پس اينست و جز اين نيست که حساب عمل و مکافات کردار او نزد پروردگار او است و بقدر استحقاق، او را جزا خواهد داد.
إِنَّهُ لا يُفْلِحُ الْکافِرُونَ: بدرستى که شأن چنين است که رستگارى و نجات نيابند ناگرويدگان به حق و آنانکه در ستايش و پرستش ذات خداوندى، غير را شريک قرار دادند و انکار کردند نعمتهاى الهى را و منکر شدند قيامت و بعث را؛ تمام اين گروه نجات از عذاب و خلاصى از عقاب سبحانى براى آنها نخواهد بود اگر به همين حال بميرند.