تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) فَتَعالَى اللَّهُ الْمَلِکُ الْحَقُّ لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْکَرِيمِ (116) فَتَعالَى اللَّهُ الْمَلِکُ الْحَقُ‌: پس برتر است ذات خدا از آنکه به عبث بيافريند چيزى را. يا متعالى است ساحت الهى از آنچه وصف کنند نادانان از شريک و اتخاذ و هر چه سزاوار کبريائى نيست. پادشاه به حق و مالک جميع اشياء به تمام جهات، حق و سزاوار است ذات او را ملکيت، زيرا مالکى است غير مملک و هر مالکى غير او عاريه باشد، لکن ذات حق مالک بالذات است. «1». علل الشرايع، باب 9- علة خلق الخلق و اختلاف أحوالهم، ص 9، روايت 2، (چ حيدريه نجف) جلد 9 - صفحه 189 لا إِلهَ إِلَّا هُوَ: نيست ذاتى مستحق پرستش مگر ذات يگانه او. رَبُّ الْعَرْشِ الْکَرِيمِ‌: پروردگار عرش نيکو، يا عرشى که بسيار است خير او، زيرا برکات از عرش نازل شود.