تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) إِذْ نادى‌ رَبَّهُ نِداءً خَفِيًّا «3» إِذْ نادى‌ رَبَّهُ‌: وقتى را که ندا نمود و بخواند پروردگار خود را در محراب بيت المقدس بعد از تقرب به قربان. نِداءً خَفِيًّا: ندائى پنهان. اين دال است بر آن که اخفاء در دعا مستحب و به اجابت اقرب است به جهت محفوظ بودن از شائبه ريا در آن. و در حديث است که: خير الدّعاء الخفىّ و خير الرّزق ما يکفى‌ «1». يا خفا از جهت آن بود که شرم مى‌داشت که در شصت سالگى يا شصت و پنج يا هفتاد و پنج يا هشتاد و پنج يا نود و نه سالگى با وجود زن نود و هشت ساله عقيم، از خداوند طلب فرزند نمايد؛ يا دعاى بلند مى‌نمود، لکن از قوم پنهان بود تا آنها استهزا نکنند و گويند به اين حالت طلب فرزند مى‌نمايد، يا از موالى خود انديشه مى‌کرد يا پيرى او را به وجهى ضعيف ساخته بود که هر چند دعا بلند مى‌نمود کسى نمى‌شنيد.