تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
ذِکْرُ رَحْمَتِ رَبِّکَ عَبْدَهُ زَکَرِيَّا «2»
ذِکْرُ رَحْمَتِ رَبِّکَ: ياد فرمودن پروردگار تو است به بخشش و مهربانى.
عَبْدَهُ زَکَرِيَّا: بنده خود زکريا عليه السلام را که از اولاد رجعيم بن سليمان بن داود بود پيغمبرى عاليشان و مهتر احبار بيت المقدس و صاحب القربان، پس قصه او بخوان و ياد کن براى امت خود.
«1» تفسير برهان ج 3 ص 3.
جلد 8 - صفحه 142