«عاقِرٌ» به مرد يا زنى گفته مى‌شود که از او فرزندى به عمل نمى‌آيد. «اشتعال» به معناى زبانه کشيدن آتش و انتشار آن است. بنابراين، جمله‌ى «وَ اشْتَعَلَ الرَّأْسُ» يعنى سفيدى موها در سر من، مثل آتش شعله کشيده و منتشر شده است.
با توجّه به آيه 38 آل‌عمران، که دعاى زکريّا را چنين نقل مى‌کند: «رَبِّ هَبْ لِي مِنْ لَدُنْکَ ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً» معلوم مى‌شود که مراد از «وَلِيًّا» در اين آيه، فرزند صالحى است که جانشين پدر باشد.
در دعا، گاهى رابطه‌ى بنده و خداوند به قدرى تنگاتنگ مى‌شود که به جاى «يا رب»، «رَبِّ» مى‌گويد. «1»
امام صادق عليه السلام فرمود: نگرانى زکريّا از عمو وپسر عموهايش بود. «2»