پیام‌های تفسیر نور

1- در دعا از کلمه‌ى‌ «رَبِّ» استمداد بجوييم، رَبِ‌ ... رَبِ‌ ... رَبِ‌ از ضعف‌هاى خود بگوييم، «وَ اشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْباً» نعمت‌ها و الطاف خدا را ذکر کنيم. «وَ لَمْ أَکُنْ بِدُعائِکَ رَبِّ شَقِيًّا» آنگاه حاجت خود را به زبان آوريم. «فَهَبْ لِي مِنْ لَدُنْکَ وَلِيًّا» 2- پايه‌ى بدن آدمى استخوان است و ضعف استخوان، ضعف تمام بدن را به دنبال دارد. «وَهَنَ الْعَظْمُ» 3- مؤمن، هرگز از رحمت خدا مأيوس نمى‌شود. (زکريّا در پيرى از خداوند فرزند مى‌خواهد) رَبِّ إِنِّي وَهَنَ الْعَظْمُ‌ ... لَمْ أَکُنْ بِدُعائِکَ رَبِّ شَقِيًّا 4- انسان مأيوس، بدبخت وشقى است. «وَ لَمْ أَکُنْ بِدُعائِکَ رَبِّ شَقِيًّا» حتّى در سخت‌ترين شرايط، در دل مردان خدا يأس راه ندارد. 5- مردان خدا، از وارث بد مى‌ترسند. «خِفْتُ الْمَوالِيَ مِنْ وَرائِي» 6- در بينش الهى، اراده خداوند بر عوامل طبيعى حاکم است. «فَهَبْ لِي مِنْ لَدُنْکَ» «1». تفسير فى‌ظلال‌القرآن. «2». تفسير نورالثقلين. جلد 5 - صفحه 245 7- با اينکه خداوند حاجات انسان را مى‌داند، امّا در دعا و ناله، برکاتى مانند آرامش روحى، تواضع و عبوديّت دعاکننده و مدح و ستايش خداوند نهفته است. إِنِّي وَهَنَ الْعَظْمُ‌ ... فَهَبْ لِي مِنْ لَدُنْکَ وَلِيًّا 8- فرزند، هبه‌ى آسمانى از جانب خداوند است. «فَهَبْ لِي مِنْ لَدُنْکَ» 9- نه همسر نازا را رها کنيد و نه اميد خود را از دست بدهيد. کانَتِ امْرَأَتِي عاقِراً ... فَهَبْ لِي مِنْ لَدُنْکَ وَلِيًّا 10- علاقه به جاودانگى و خلود، در فطرت بشر وجود دارد و انسان دوست ندارد فراموش شده و ابتر باشد. «فَهَبْ لِي مِنْ لَدُنْکَ وَلِيًّا» 11- گرچه يکى از نگرانى‌هاى انسان، بى‌فرزند بودن است‌ «خِفْتُ»، ولى اولياى خدا فرزند را بيشتر براى تداوم اهداف معنوى خود مى‌خواهند. «وَلِيًّا»