1- يادآورى نعمتهاى ويژه خداوند، عامل محبّت الهى است. «ذِکْرُ رَحْمَتِ رَبِّکَ»
2- ياد اولياى خدا يک ارزش است. ذِکْرُ ... زَکَرِيَّا
3- عبادت ودعا، زمينهى دريافت رحمت است. رَحْمَتِ رَبِّکَ ... إِذْ نادى رَبَّهُ
4- از نقش دعا در تحوّلات زندگى بشر غافل نشويم. «إِذْ نادى» پيامبران نيز براى حل مشکلات خويش به دعا روى مىآورند.
5- مؤمن هرگز احساس تنهايى نمىکند. «إِذْ نادى رَبَّهُ»
6- اگر خداوند بخواهد نداى مخفى بندگان خالص را براى تاريخ علنى مىکند.
«نِداءً خَفِيًّا»
7- دعاى پنهانى با ارزشتر است، چون به اخلاص نزديکتر است. «نِداءً خَفِيًّا»