«بُکْرَةً» به زمان ميان طلوع فجر تا طلوع خورشيد گفته مى‌شود و «عَشِيًّا» يا به فاصله ظهر تا غروب و يا به آخر روز گفته مى‌شود.
«محراب» را محراب گويند، چون محل جنگ با شيطان و وسوسه‌هايى است که مانع تمرکز فکر انسان مى‌شود. شايد محراب‌هاى بنى‌اسرائيل همان مسجدهايى بوده است که مردم آنجا را براى عبادت انتخاب کرده و در آن عبادت مى‌کردند.
به گفته طبرسى و فخررازى، مراد از تسبيح در اين آيه، نماز است، زيرا نماز مشتمل بر تسبيح است.