1- رهبر بايد در تحقّق بخشيدن به اهداف کتاب آسمانى، صلابت داشته باشد.
«يا يَحْيى خُذِ الْکِتابَ بِقُوَّةٍ»
2- حفظ دين و اجراى احکام، به قاطعيّت و قدرت نياز دارد. «خُذِ الْکِتابَ بِقُوَّةٍ»
3- ديندارى بايد با قدرت و جدّيت باشد. «خُذِ الْکِتابَ بِقُوَّةٍ»
4- اگر خدا بخواهد، طفل را هم به مقام نبوّت مىرساند. «آتَيْناهُ الْحُکْمَ صَبِيًّا»
5- لازمهى تبليغ و تربيت، رأفت، محبّت و پاکى است. «وَ حَناناً و زَکاةً»
6- سرچشمهى رأفت و مودّت، خداوند است. «مِنْ لَدُنَّا»
7- روحيّهى رأفت و عطوفت براى انسان ارزش است. «حَناناً»
8- تقوايى ارزش دارد که هميشگى و خصلت انسان باشد. «کانَ تَقِيًّا»
9- تقوا به معناى انزوا و خشن بودن نيست، بلکه همراه مردم بودن با مهربانى و محبّت است. حَناناً ... کانَ تَقِيًّا
10- تقوا زمينه دريافت الطاف الهى رشد ومحبوبيّت است. حَناناً ... زَکاةً ... کانَ تَقِيًّا