1- در تبليغ، هموطن بودن مبلّغ اولويّت دارد. «فَخَرَجَ عَلى قَوْمِهِ»
2- مردان خدا، مکان خاصّى را براى عبادات خود قرار مى‌دهند. «الْمِحْرابِ»
3- کسى که مردم را به عبادت دعوت مى‌کند، بايد خود نيز اهل عبادت باشد.
«فَخَرَجَ عَلى قَوْمِهِ مِنَ الْمِحْرابِ فَأَوْحى إِلَيْهِمْ»
4- با هر وسيله‌اى بايد تبليغ کرد. (آنجا که زبان زکريّا بند مى‌آيد، با اشاره به مردم سفارش مى‌کند که خدا را تسبيح کنيد.) «فَأَوْحى إِلَيْهِمْ»
5- وظيفه‌ى انبيا، دعوت مردم به عبادت است. «فَأَوْحى إِلَيْهِمْ أَنْ سَبِّحُوا»
6- فرزنددار شدن پيرمرد از همسر نازا، نشانه‌ى منزّه بودن خداوند از هرگونه کاستى و ناتوانى است. «سَبِّحُوا»
7- عبادت زمانى ارزش دارد که دائمى باشد، نه مقطعى و موسمى. «بُکْرَةً وَ عَشِيًّا»
تفسير نور(10جلدى)، ج5، ص: 250