1- فرزند، عامل نور چشم و اميدوارى انسان به الطاف است. «قَرِّي عَيْناً»
2- بهترين غذا آن است که با نوعى آرامش و شادى همراه باشد. «فَکُلِي وَ اشْرَبِي وَ قَرِّي عَيْناً»
3- نذر، سابقهاى بس طولانى دارد و مىتوان براى خارج شدن از برخى بنبستها به نذر متوسّل شد. «فَقُولِي إِنِّي نَذَرْتُ»
4- در نذر قصد قربت لازم است و بايد نام خدا برده شود. «نَذَرْتُ لِلرَّحْمنِ»
5- قصد قربت با قصد رهايى از ناملايمات، منافاتى ندارد. «نَذَرْتُ لِلرَّحْمنِ» (تا
«1». تفسير نورالثقلين.
جلد 5 - صفحه 260
مردم درباره نوزاد مرا زير سؤال نبرند)
6- وفاى به نذر واجب است. نَذَرْتُ ... فَلَنْ أُکَلِّمَ
7- گاهى بايد در برابر حرف مردم سکوت کرد. «فَلَنْ أُکَلِّمَ الْيَوْمَ إِنْسِيًّا»