1- امتيازات و برترى‌هاى خود را از خدا بدانيد. «جَعَلَنِي»
2- ستايش از خود، اگر براى فخر فروشى نباشد مانعى ندارد. وَ جَعَلَنِي مُبارَکاً ...
3- پيامبران، سرچشمه‌ى خير و برکت و آثار ابدى هستند. «مُبارَکاً»
4- ارزش‌هاى معنوى، فوق زمان و مکان است. أَيْنَ ما کُنْتُ ... ما دُمْتُ حَيًّا
5- نماز و زکات از مشترکات اديان آسمانى است. «وَ أَوْصانِي بِالصَّلاةِ وَ الزَّکاةِ»
(شايد بتوان شرط مبارک بودن را اقامه نماز و پرداخت زکات دانست.)
6- رابطه با خدا (انجام نماز)، از رابطه با محرومان (پرداخت زکات) جدا نيست.
«بِالصَّلاةِ وَ الزَّکاةِ»
7- نماز و زکات، در طول عمر تعطيل بردار نيست «ما دُمْتُ حَيًّا»
8- نيکى به مادر، از اخلاق انبياست. «وَ بَرًّا بِوالِدَتِي»
9- کسى که به مادرش بى مهرى کند، به مردم نيز رحم نخواهد کرد. «بَرًّا بِوالِدَتِي وَ لَمْ يَجْعَلْنِي جَبَّاراً شَقِيًّا»
10- پيامبران بدنبال استبداد و سلطه‌گرى بر مردم نيستند. «لَمْ يَجْعَلْنِي جَبَّاراً شَقِيًّا»
«1». مريم، 31.
تفسير نور(10جلدى)، ج5، ص: 264