در چند آيه‌اى که گذشت، عيسى عليه السلام با هفت صفت برجسته و دو برنامه معرّفى شده است؛ امّا صفات برجسته‌ى او:
الف: بنده‌ى خدا بودن. «إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ»
ب: آوردن کتاب آسمانى. «آتانِيَ الْکِتابَ»
ج: پيامبرى. «وَ جَعَلَنِي نَبِيًّا»
د: مبارک بودن. «وَ جَعَلَنِي مُبارَکاً»
ه: نيکى به مادر. «وَ بَرًّا بِوالِدَتِي»
و: جبّار و شقى نبودن. «لَمْ يَجْعَلْنِي جَبَّاراً شَقِيًّا»
ز: متواضع، حقّ شناس و سعادتمند بودن. وَ السَّلامُ عَلَيَ ...
و امّا دو برنامه‌ى عيسى، يکى نماز و ديگرى زکات است. اين آيه مى‌فرمايد: سخن درست درباره عيسى همان است که گفتيم. «ذلِکَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ»
خداوند در قرآن، بارها مسيحيان را منحرف و عقايد آنان را درباره حضرت عيسى باطل دانسته است، چنانکه در آيه 73 سوره مائده: «لَقَدْ کَفَرَ الَّذِينَ قالُوا إِنَّ اللَّهَ ثالِثُ ثَلاثَةٍ» و آيه 30 سوره توبه: «وَ قالَتِ النَّصارى الْمَسِيحُ ابْنُ اللَّهِ» از آنان انتقاد کرده‌است، امّا در اينجا با بيان سيماى واقعى حضرت عيسى عليه السلام، راه صحيح را در مقابل راه باطل نشان مى‌دهد.
براى تحقّق اراده‌ى خداوند، هيچ‌گونه لفظى، حتّى به لفظ «کُنْ» نيازى نيست، ولى خداوند براى فهم ما اراده‌ى خود را در اين قالب بيان کرده است.
خداوند قادر مطلق است و در آفريدن نيازى به اسباب ندارد و قدرت بى‌نهايت او، دليل منزّه بودن او از عجز و ناتوانى، و اختيار کردن فرزند است.
جلد 5 - صفحه 266
قرآن و مسيح
پس از فشارهاى شديد کفّار مکّه بر پيروان پيامبر صلى الله عليه و آله، جمعى از مسلمانان همراه جعفربن‌ابيطالب عليهما السلام، به حبشه هجرت کردند. کفّار قريش گفتند: اگر مسلمين در آنجا قدرتى پيدا کنند و حکومتى تشکيل دهند، بت‌پرستى ما را ريشه کن خواهند کرد. آنان عمرو عاص و جمعى را همراه با هدايايى براى وزيران نجاشى به حبشه فرستادند. آنان هدايا را گرفتند تا نجاشى را عليه مسلمانان مهاجر تحريک نمايند؛ امّا نجاشى تصميم گرفت شخصاً مسلمانان را احضار کند و سخن آنان را بشنود.
جعفر که سخنگوى مسلمانان بود، در حضور پادشاه حبشه سخنان خود را آغاز کرد. او از ظلمت‌هاى بت‌پرستى و خرافات و تجاوزهاى دوران جاهليّت و از طلوع اسلام و نورانيّت دين محمّد صلى الله عليه و آله چنان سخن گفت، که نجاشى گريست و هداياى کفّار را برگرداند و گفت:
خداوند که به من قدرت داد، از من رشوه نگرفت، چرا من از شما رشوه بگيرم؟!
اين جلسه، به نفع مسلمانان و زيان کفّار پايان يافت. عمرو عاص پس از اين شکست به فکر فرو رفت و از فرداى آن روز پيشنهاد تازه‌اى مطرح کرد. او براى آنکه غيرت دينى نجاشى را تحريک کند، گفت: مسلمانان، عقايدى دارند که ضد عقيده شماست.
نجاشى بار ديگر مسلمانان را احضار کرد و عقيده آنها را درباره‌ى حضرت مسيح عليه السلام جويا شد. جعفر طيّار در پاسخ، آياتى از سوره‌ى مريم را تا آيه‌ى «ذلِکَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ قَوْلَ الْحَقِّ الَّذِي فِيهِ يَمْتَرُونَ» تلاوت کرد. نجاشى با شنيدن آيات نورانى قرآن، اشک ريخت و گفت:
حقيقت همين است.
عمروعاص پس از شکست و رسوايى مجدّد، همين که خواست حرکت تازه‌اى انجام دهد، نجاشى دست خود را بلند کرد و سيلى محکمى بر او نواخت. «1»
«1». فروغ ابديّت، ج 1، ص 253، به نقل از کامل‌ابن اثير، ج 2، ص 54؛ بحار، ج 18، ص 415.
جلد 5 - صفحه 267