کليد همهى بدبختىها، غفلت است. غفلت از خداوند، غفلت از معاد، غفلت از آثار و پيامدهاى گناه، غفلت از توطئهها، غفلت از محرومان، غفلت از تاريخ و سنّتهاى آن و غفلت از جوانى و استعدادها وزمينههاى رشد.
«1». تفسير اطيبالبيان.
جلد 5 - صفحه 270
مشابه اين آيه، در مواردى از قرآن به چشم مىخورد، از جمله:
الف: «کُلُّ مَنْ عَلَيْها فانٍ وَ يَبْقى وَجْهُ رَبِّکَ ذُو الْجَلالِ وَ الْإِکْرامِ» «1» همهى مردم، فانى مىشوند و تنها ذات خداوند صاحب جلال و منعم باقى است.
ب: «وَ لِلَّهِ مِيراثُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ» «2» ارث آسمانهاو زمين تنها از خداست.
يکى از نامهاى قيامت «يَوْمَ الْحَسْرَةِ» است. حسرت بر فرصتهاى از دست داده و سرمايههاى تلف شده.