کلمه‌ى «حَفِيٌّ» به کسى گفته مى‌شود که کمال نيکى و گرامى‌داشت را در حقّ ديگرى دارد «1» و گاهى به معناى عالم است.
در اين آيات، روحيّات مؤمن و کافر در گفتگوها به خوبى به چشم مى‌خورد:
الف: ابراهيم عاطفى حرف مى‌زند و عمويش با خشونت، ابراهيم چهار بار مى‌گويد: «يا أَبَتِ» ولى عموى بت‌پرستش حتّى يک بار نگفت: «يا بنى»
ب: ابراهيم با استدلال حرف مى‌زند، امّا آزر بى‌دليل سخن مى‌گويد. ابراهيم مى‌گويد: «لِمَ تَعْبُدُ ما لا يَسْمَعُ» عمو مى‌گويد: «آلِهَتِي»
ج: ابراهيم، دلسوزانه حرف مى‌زند، امّا آزر با تهديد جواب مى‌دهد.
د: ابراهيم، سلام مى‌کند، امّا آزر دستور فاصله گرفتن مى‌دهد. «وَ اهْجُرْنِي»
کم مباش از درخت سايه فکن
هر که سنگت زند ثمر بخشش
استغفار حضرت ابراهيم، براى عموى بت‌پرستش به خاطر آن بود که احتمال هدايت شدن اورا مى‌داد. «سَأَسْتَغْفِرُ لَکَ» ولى همين که از هدايت عمو مأيوس شد، از او برائت جست.
«1». لسان العرب.
جلد 5 - صفحه 276
قرآن مى‌فرمايد: «وَ ما کانَ اسْتِغْفارُ إِبْراهِيمَ لِأَبِيهِ إِلَّا عَنْ مَوْعِدَةٍ وَعَدَها إِيَّاهُ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُ أَنَّهُ عَدُوٌّ لِلَّهِ تَبَرَّأَ مِنْهُ» «1»