اين آيه راه شناختِ دوست و دشمن را بيان مى‌کند که آن، توجّه به روحيات و عکس‌العمل ديگران در مواقع کاميابى و يا ناکامى مسلمانان است. در سياست خارجى نيز توجّه به محکوم کردن‌ها، تأييد و تکذيب‌ها، و انواع کمک‌ها و تبليغات، لازم است.
در آيات قبل، به مسلمانان سفارش کرد که دشمنان را نه ياور همراه خود بگيرند و نه دوست خود. اين آيه مى‌فرمايد: اين برخورد ممکن است تاوان سختى داشته باشد و آنان عليه شما توطئه کنند، بنابراين شما بايد اهل صبر و تقوا باشيد، تا حيله‌هاى آنان ضربه‌اى به شما نزند.