اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
تِلک‌َ الجَنَّةُ الَّتِي نُورِث‌ُ مِن عِبادِنا مَن کان‌َ تَقِيًّا (63)
اينکه بهشت که بيان شد بهشتي است که بميراث به بندگان خود کسي را که بوده باشد با تقوي و پرهيزکار. تلک اشاره بجنات عدن است که قبلا فرموده الجنة بهشتي است که الَّتِي نُورِث‌ُ مِن عِبادِنا تعبير بميراث براي اينکه است که ارث انتقال ملکيت است بغير بلا عوض و خداوند بفضل و کرم خود بآنها عنايت مي‌فرمايد که مکرر بيان شده که انسان هر چه در دنيا عبادت کند تقابل با نعمتي که باو عنايت شده نمي‌کند استحقاق بهشت را ندارد و هر که بهشت رود بتفضل است حتي انبياء فقط قابليت تفضل را داشته باشد.
جلد 12 - صفحه 464
ربنا عاملنا بفضلک و لا تعاملنا بعدلک
و ممکن است که خداوند براي تمام بندگانش در بهشت مکاني و مقامي و جاي گاهي قرار داده، و کساني که بجهنّم مي‌روند جايگاه آنها را خداوند باهل بهشت مي‌دهد کانه ارث حساب ميشود و کلمه من تبعيضيّه است يعني بعض عباد. مَن کان‌َ تَقِيًّا تقوي مراتبي دارد.
1- تقواي از عقائد فاسده که مرادف با ايمان است.
2- از اخلاق رذيله و صفات خبيثه و تخلّق باخلاق حميده و صفات حسنه 3- از کبار معاصي.
4- از کليه معاصي.
5- از مشتبهات که مرادف با ورع ميشود.
6- از زخارف دنيوي و لذائذ نفساني که معناي زهد است.
7- از توجّه بغير حق در کليّه امور و احوال، و آيه باطلاقها شامل جميع مراتب ميشود.