1- فلسفهى عبادت ما در برابر خداوند، ربوبيّت انحصارى او نسبت به همهى هستى است. رَبُّ السَّماواتِ ... فَاعْبُدْهُ
2- عبادت، صبر لازم دارد. «فَاعْبُدْهُ وَ اصْطَبِرْ» (عبادت، يک نوع مبارزه با هوسها و طاغوتهاست که صبر مىخواهد.)
3- خداوند تورا فراموش نکرده است، پس تو نيز او را فراموش نکن. وَ ما کانَ رَبُّکَ نَسِيًّا ... فَاعْبُدْهُ
4- خداوند، فرزند ندارد و هيچ موجودى مثل او نيست. «هَلْ تَعْلَمُ لَهُ سَمِيًّا»