پیام‌های تفسیر نور

1- باور نداشتن معاد، راه توجيه گناه وفرار از عبادت است. فَاعْبُدْهُ وَ اصْطَبِرْ لِعِبادَتِهِ‌ ... يَقُولُ الْإِنْسانُ‌ ... 2- تعجّب از معاد وزنده شدن دوباره، مربوط به يک زمان و يک گروه خاص از انسان‌ها نيست. «يَقُولُ الْإِنْسانُ» 3- معاد، جسمانى است. «أُخْرَجُ» يعنى خارج شدن جسم از زمين. 4- معاد، قهرى واجبارى است. «أُخْرَجُ» يعنى خروج قهرى وبدون اختيار. 5- ترديد در معاد با توجّه به آفرينش ابتدائى خود، شگفت‌آور است. «أَ وَ لا يَذْکُرُ» 6- توجّه انسان به اينکه اوّل نبوده و بعداً خلق شده است، براى قبول معاد کافى است. أَ وَ لا يَذْکُرُ الْإِنْسانُ‌ ... 7- منکران معاد، براى عقيده‌ى خود دليلى ندارند و تنها قيامت را بعيد مى‌دانند، ولى قرآن با دليل سخن مى‌گويد. «خَلَقْناهُ مِنْ قَبْلُ» 8- آفرينش انسان از عدم، بسيار پيچيده‌تر و به ظاهر مشکل‌تر از آفرينش مجدّد انسان پس از مرگ است. خَلَقْناهُ‌ ... وَ لَمْ يَکُ شَيْئاً «1». انسان، 1. «2». کافى، ج 1، ص 147. «3». بحار، ج 5، ص 84. تفسير نور(10جلدى)، ج‌5، ص: 296