اين آيه شبيه آيات 78 و 79 سوره‌ى يس است که شخصى با آوردن استخوانى پوسيده و خرد کردن آن مقابل پيامبر صلى الله عليه و آله، با پيامبر به بحث و گفتگو پرداخت و گفت: کيست که استخوان‌هاى پوسيده را زنده کند؟ خداوند در پاسخ فرمود: (اى پيامبر!) بگو: همان کسى که اوّل آفريد، پس از مرگ هم زنده مى‌کند، و او همه چيز را مى‌داند. «وَ ضَرَبَ لَنا مَثَلًا وَ نَسِيَ خَلْقَهُ قالَ مَنْ يُحْيِ الْعِظامَ وَ هِيَ رَمِيمٌ. قُلْ يُحْيِيهَا الَّذِي أَنْشَأَها أَوَّلَ مَرَّةٍ وَ هُوَ بِکُلِّ خَلْقٍ عَلِيمٌ»
«1». توحيد صدوق، ص 263.
جلد 5 - صفحه 295
از امام صادق عليه السلام درباره «خَلَقْناهُ مِنْ قَبْلُ وَ لَمْ يَکُ شَيْئاً» سؤال شد، حضرت فرمودند: يعنى نه در مرحله‌ى تقدير و نه در مرحله تکوين هيچ چيز نبود. راوى حديث درباره‌ى «لَمْ يَکُنْ شَيْئاً مَذْکُوراً» «1» پرسيد، حضرت فرمودند: يعنى مقدّر بود، ولى نامى از آن در ميان نبود. «2»
بنابراين، اين دو آيه از دو مرحله‌ى پيش از آفرينش انسان سخن مى‌گويد.
در حديث ديگرى نيز امام باقر عليه السلام در مورد «مِنْ قَبْلُ» فرمودند: نه در کتاب و نه در علم سخنى از او نبود. «3»