تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ إِنْ مِنْکُمْ إِلاَّ وارِدُها کانَ عَلى‌ رَبِّکَ حَتْماً مَقْضِيًّا (71) بعد به جهت زيادتى تهديد، از غيبت به خطاب التفات نموده در بيان احوال حشر مى‌فرمايد: وَ إِنْ مِنْکُمْ إِلَّا وارِدُها: و نيست از شما هيچکس اى آدميان مگر گذرنده است جهنم را، اما مؤمنان چون بر آن گذرند آتش فرو نشيند. جابر از حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله روايت نموده که: بهشتيان بعضى از بعضى پرسند که حق سبحانه ما را وعده فرموده بود که‌ «وَ إِنْ مِنْکُمْ إِلَّا وارِدُها» پس چگونه بود که ما آتش را نديديم؟ ملائکه گويند: بدرستى که شما وارد شديد آن را، اما آتش به سبب نور ايمان شما فرو نشست‌ «1». کانَ عَلى‌ رَبِّکَ حَتْماً مَقْضِيًّا: هست ورود در جهنم بر پروردگار تو جزم و حکم کرده شده بر آن، يعنى حکمى است که البته واقع شود و تخلف نيابد، حاصل آنکه قضاى حتمى الهى جارى گشته به ورود جميع خلايق بر جهنم. نزد اکثر مفسران مراد ورود، دخول است، يعنى هيچ مؤمن و کافر و نيکوکار و بدکارى نباشد مگر آنکه داخل جهنم شود، اما آتش بر مؤمنان سرد و سلامت گردد مانند ابراهيم عليه السلام و مؤيد اين قول است که مى‌فرمايد: