بنى‌اسرائيل به جاى شکرگزارى از نعمت‌هاى «من و السلوى»، به فکر زياده‌خواهى و تنوّع طلبى افتاده و از غذاهاى زمينى خواستند و براى نمونه، تعدادى از آنها مانند: سبزى، خيار، پياز و سير را نام بردند. حضرت موسى در برابر اين درخواست‌ها، ضمن تأسّف از اين‌که آنها نعمت‌هاى نيکو و بهتر را با نعمت‌هاى ساده عوض مى‌کنند، به آنها گفت: اگر بناى کاميابى از اينها را داريد، بايد به شهر رفته و با دشمنانتان بجنگيد، شما از يک طرف حال جهاد نداريد و از طرف ديگر تمام امتيازات شهرنشينى را مى‌خواهيد. سرانجام اين قوم با چنين ويژگى‌ها و خصوصيّاتى، به ذلّت و خوارى افتاده و گرفتار قهر و غضب الهى خواهند شد.
تنوّع طلبى و افزون خواهى، دامى براى اسير شدن انسان‌هاست. استعمارگران نيز از همين خصيصه‌ى مردم، براى لباس، مسکن، مرکب و تجمّلات استفاده کرده و مردم را به اسارت خود مى‌کشند.