تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) تَکادُ السَّماواتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْهُ وَ تَنْشَقُّ الْأَرْضُ وَ تَخِرُّ الْجِبالُ هَدًّا (90) تَکادُ السَّماواتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْهُ‌: نزديک شد که آسمانها شکافته شود مرتبه‌اى بعد مرتبه از عظمت قباحت اين سخن. وَ تَنْشَقُّ الْأَرْضُ‌: و باز شکافد زمين. وَ تَخِرُّ الْجِبالُ هَدًّا: و بيفتد کوهها و شکسته شوند شکستنى، يعنى پاره پاره بيفتند در حالتى که شکسته‌اند خلاصه معنى آنکه: هول اين کلمه و عظمت آن به حيثيتى است که اگر متصور مى‌بود به صورت محسوسه اشياء مذکوره با وجود عظم جرم آنها طاقت تحمل آن را نداشتند و از هم متلاشى مى‌شدند از شدت. يا آنکه فضاعت آن کاشف غضب الهى است به طورى که اگر حلم سبحانى نبودى، جميع عالم را تخريب کردى و قوائم آن را بر هم زدى.