تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنْ کُلُّ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ إِلاَّ آتِي الرَّحْمنِ عَبْداً (93)
بعد از آن جهت تصريح به اين مدعا مى‌فرمايد که:
إِنْ کُلُّ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ: نيست هر که در آسمانها و زمينهاست از ملائکه و جن و انس و غير آن. إِلَّا آتِي الرَّحْمنِ عَبْداً: مگر آينده‌اند در قيامت به سوى جزاى رحمان در حالتى که بنده باشند، يعنى مملوک او سبحانه و به طريق عبوديت و انقياد و مذلت و خضوع به او رجوع کنند کقوله «وَ کُلٌّ أَتَوْهُ داخِرِينَ» «1» پس همه مربوب و محکوم او باشند و هيچ معبودى غير
«1» سوره نمل آيه 87.
جلد 8 - صفحه 230
ذات يگانه حق نباشد مگر آنکه مقر و معترف باشد به بندگى و ادعا ننمايد آنچه را که کفار به آنها نسبت دهند از الهيت و معبوديت. و در آيه شريفه دليل است بر آنکه نبوت و عبوديت با هم مجتمع نشود، پس اگر شخصى مالک پسر خود شود، فى الحال بر او منعتق گردد.