تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ ما يَنْبَغِي لِلرَّحْمنِ أَنْ يَتَّخِذَ وَلَداً (92) وَ ما يَنْبَغِي لِلرَّحْمنِ‌: و سزاوار و شايسته نيست براى خداوند رحمان. أَنْ يَتَّخِذَ وَلَداً: آنکه فرا گيرد فرزندى. تبصره: برهان عقلى حاکم است به امتناع نسبت فرزند به ذات سبحانى بدين تقرير که: اتخاذ فرزند از دو قسم خارج نيست: يا از ولادت باشد و يا تبنى (پسر خوانده) و هر دو بر ذات الهى محال است، زيرا موجب نقص و احتياج و حدوث و تغيير، و تمام اينها نسبت به ذات کبريائى محال. و مستلزم محال، محال خواهد بود عقلا. و ايضا ترتب حکم به صفت رحمانيت، مشعر است به آنکه هر چه سواى حق سبحانه باشد، نعم و منعم عليه است، پس ذاتى که مبدء جميع نعمتها و مولى اصول و فروع آنهاست، چگونه ممکن شود که فرزند را فراگيرد.