اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
فَأَلقاها فَإِذا هِي‌َ حَيَّةٌ تَسعي «20»
پس انداخت عصا را پس ناگاه آن عصا ماري شد بحرکت آمد با اينکه موسي آثار غريبه از اينکه عصا مشاهده کرده بود اينکه اثر را از او نديده بود لذا خطاب شد باو.
(قال‌َ أَلقِها يا مُوسي) آثار قبلي که مشاهده کرده بود عصا در دست او آن آثار ظاهر شده بود ولي اينکه اثر بعد از القاء عصي بود.
(فَأَلقاها فَإِذا هِي‌َ حَيَّةٌ تَسعي) در اينکه آيه تعبير بحيه فرموده براي اينکه موسي اينکه آية را مشاهده کند و اما در مقابل فرعون و فرعونيان تعبير بثعبان فرموده که عبارت از مار عظيم الجثّه که بزبان ما او را افعي مي‌گوييم که بمراتب از مار بزرگتر و مخوفتر و معروف است که مار را تا نکشند نميميرد بلکه در هر سالي پوست عوض ميکند که گفتند (صد ساله شوي مار تا نکشندت نميري مار) و زهر مار
جلد 13 - صفحه 20
کشنده است و انسان راه بحالش پيدا نميکند و از اينکه طرف و آن طرف بخود مي‌پيچد و لذا در حق سه نفر از ائمه عليهم السلام دارد که مثل مار گزيده بخود مي‌پيچيدند حضرت مجتبي عليه السلام موقعي که از آن آب زهرآلود آشاميد حضرت سيد الشهداء عليه السلام در گودال قتلگاه حضرت رضا عليه السلام از اثر انگور زهر آلود حضرت موسي ترسيد و در جاي ديگر دارد تعبير بجان ميکند در سوره قصص (کَأَنَّها جَان‌ٌّ وَلّي مُدبِراً وَ لَم يُعَقِّب) حضرت موسي فرار کرد و بسيار ترسيد و جان‌ّ يک نوع از حيّات است و ظاهرا حيّه باشد که ما تعبير باژدها ميکنيم و بالجمله حيّه و ثعبان و جان‌ّ سه نوع از حيّات هستند.