1- سعه‌ى صدر اوّلين شرط موفقيّت در هر کارى است. «رَبِّ اشْرَحْ لِي صَدْرِي»
2- به جاى ترس و فرار از مسئوليّت، امکانات و مقدّمات و ابزار آن را از خداوند بخواهيم. «رَبِّ اشْرَحْ لِي صَدْرِي» 3- دعا قبل از هر کارى، رمز توکّل ومايه‌ى دفع خطرات و آفات راه است، هر چند دعا خود نيز عبادت واعلام نياز به شمار مى‌رود. «رَبِّ اشْرَحْ لِي صَدْرِي»
4- ارشاد و تربيت مردم و مبارزه با طاغوت‌ها، بستگى تام به صبر و حوصله‌ى مربى و مجاهد دارد. «رَبِّ اشْرَحْ لِي صَدْرِي»
5- رسالت، با تندى و خشونت سازگار نيست. کار بزرگ، روح بزرگ مى‌خواهد.
«رَبِّ اشْرَحْ لِي صَدْرِي» (موسى عليه السلام در يک درگيرى، يک نفر را با مشت کشته بود، از اين روى از خداوند طلب شرح صدر کرد.)
6- دعاى انبيا در قرآن، با اسم «رَبِّ» است. «رَبِّ»
7- دريافت الطاف الهى، روح وسينه‌اى گشاده لازم دارد. «رَبِّ اشْرَحْ لِي صَدْرِي»
8- با سعه‌ى صدر کارها آسان مى‌شود. «رَبِّ اشْرَحْ لِي صَدْرِي وَ يَسِّرْ لِي أَمْرِي»
9- ساده‌گويى و بيان روان، کمال است. «وَ احْلُلْ عُقْدَةً مِنْ لِسانِي»
10- در هدايت و بسيج کردن مردم وروحيه دادن به نيروها و ارعاب و تضعيف روحيه‌ى طاغوت، زبان گويا بسيار مهم است. «وَ احْلُلْ عُقْدَةً مِنْ لِسانِي»
11- اصل، فهميدن مردم است، نه اصطلاحات زيبا. «يَفْقَهُوا قَوْلِي» شرط موفقيت در تبليغ آن است که مردم حرف مبلغ را خوب بفهمند.
13- در تبليغ بايد از هر وسيله‌اى که شناخت مردم را عميق‌تر مى‌کند استفاده کرد.
«يَفْقَهُوا قَوْلِي»