1- مبارزه با طاغوتى مثل فرعون به تنهايى ممکن نيست. «اجْعَلْ لِي وَزِيراً»
2- هرچه کار مهم‌تر باشد، انتخاب وزير و همراه نيز حسّاس‌تر است، وزير پيشنهادى موسى عليه السلام را بايد خداوند تأييد فرمايد. «اجْعَلْ لِي وَزِيراً»
3- اگر همکار انسان از اهل خود او باشد بهتر است. «3» «مِنْ أَهْلِي»
4- رهبرى و مديريّت بايد متمرکز در شخص واحد باشد و ديگران با او همکارى کنند. «اشْدُدْ بِهِ أَزْرِي أَشْرِکْهُ فِي أَمْرِي»
5- همکارى مايه پيشرفت امور است که همفکر و همراه باشد، نه در مقابل.
«أَشْرِکْهُ فِي أَمْرِي»
6- تسبيح واقعى، در فضاى مبارزه با طاغوت است. «إِنَّهُ طَغى، کَيْ نُسَبِّحَکَ»
7- فلسفه‌ى حکومت و قدرت، برپايى و ارتقاى معنويّت در جامعه است. «اشْدُدْ بِهِ أَزْرِي ... کَيْ نُسَبِّحَکَ کَثِيراً وَ نَذْکُرَکَ کَثِيراً»
8- وظيفه‌ى انبيا، تنزيه خداوند از شرک، اوهام و خرافات است. «نُسَبِّحَکَ»
9- مسئوليّت زياد، تسبيح زياد لازم دارد. «نُسَبِّحَکَ، کَثِيراً»
10- ابتدا خداوند را از هر عيب و نقصى تنزيه کنيم، سپس به ذکر و شکر او بپردازيم. «نُسَبِّحَکَ نَذْکُرَکَ»
«1». انفال، 64.
«2». کهف، 95.
«3». البته در صورتى که لياقت و صلاحيت لازم را دارا باشد، چنانکه حضرت موسى انتخاب هارون را فصاحت او دانست و فرمود: «هو افصح منّى»
جلد 5 - صفحه 339
11- آنچه ارزش دارد ذکر کثير است وگرنه هر انسانى هنگام خطر و گرفتارى ياد خدا مى‌کند. «نَذْکُرَکَ کَثِيراً»